VisZEN

Vissen
Zo heerlijk, kijken naar vissen die domweg maar wat ronddobberen.

Voor mij is niets zo rustgevend en mindful als wandelen door de natuur. Ik richt mijn aandacht dan vooral op de dieren die ik zie of hoor. Ik kan daar helemaal in opgaan. Ik luister minutenlang naar de specht die met zijn snavel op een boomstam hamert. Volg de slak die op zijn dooie akkertje een fietspad oversteekt. Bekijk aandachtig hoe de spin tussen een paar takken zijn web weeft.

Ik word daar nogal zen van.

Maar het leuke is: voor een dergelijke beleving hoef ik niet eens de deur uit. Want ik kijk bijna dagelijks naar een prachtig televisieprogramma: Love Nature heet het. Het programma toont continu de mooiste natuurdocumentaires. Zonder reclame – ja, dat bestaat! – en op de achtergrond rustige muziek en een bedaarde commentaarstem.

De beukbaviaan, de grotgems en de lamzaklibelle

De onderwerpen lopen wijd uiteen. Van de territoriumdrift van de Braziliaanse beukbaviaan en de trektochten van de grauwe grotgems tot het jachtinstinct van de Siciliaanse sidderslang en het slome paargedrag van de lamzaklibelle.

Ik vind het allemaal even boeiend.

Maar waar ik het meest zen van word: vissen. Beter gezegd: visZEN. Vaak is de wereld onder water het decor van het programma. Dan ga ik op het puntje van mijn stoel zitten. De meest vreemdsoortige en soms bontgekleurde vissen trekken voorbij. En altijd zo heerlijk ongehaast. Dan valt alles om mij heen weg.

Vis
De lionfish. Mooi toch?

Soms moet ik vreselijk lachen als er een vis voorbij zwemt. Zo’n slome duikelaar bijvoorbeeld.

Vis
Sloom type met bijpassende lodderige blik. Geweldig!

En ik barst echt in lachen uit bij dit soort vissen:

Vis
Niet geheel in zijn hum.

Bókchagrijnig is-ie. Waarschijnlijk een slechte, korte nacht gehad en nog lang niet uitgeslapen.

Of ze hebben best wel trek.

Vis
De morayvis. Kan zomaar opduiken.

Ik kan dit tv-programma echt aanraden.

Ben, Bert en Bas
Of koop een vissenkom met goudvissen. Heb ik ook gedaan. Drie goudvissen zwommen rond – Ben, Bert en Bas. Regelmatig ging ik er rustig voor zitten en staarde gedachteloos naar hun onbekommerde gedobber.

Bas was wel een buitenbeentje. Hij zwom altijd alleen, terwijl de andere twee gezamenlijk optrokken. Vaak zwom hij recht op de glazen wand af, stootte zijn neus, schrok, deinsde terug en… deed daarna precies hetzelfde. Niets geleerd. Bert en Ben zagen het gebeuren en wisselden dan uit hun ooghoeken een blik van verstandhouding met elkaar.

Af en toe was de sfeer in de kom te snijden. En op een zekere ochtend dreef Bas op zijn rug. Zeer dood. Nooit zal ik weten wat er is gebeurd.

Dus misschien is het toch beter om het bij Love Nature te houden.