De sollicitatiestunt die mijn leven een boost gaf

Het is alweer vijf jaar geleden, maar ik pluk er nog steeds de zoete vruchten van: de sollicitatiestunt die mij na ruim twee werkloze, onzekere jaren een baan opleverde. Het zorgde vooral voor een boost waardoor ik als persoon enorm ben gegroeid. Mijn verhaal heb ik op donderdag 27 februari tijdens een goed bekeken UWV-webinar, getiteld ‘Lang werkloos: zo pakte Marcel (58) het aan’,  verteld. Ik heb na afloop tips gegeven en vragen beantwoord. De eerste positieve reacties kwamen al snel binnen.  

Webinar met UWV
Vooraf de strategie doorspreken met UWV-webinarspecialist Tim Sachse.

Het leven leek me toe te lachen toen ik op 21 maart 2012 op straat kwam te staan. Boventallig verklaard wegens bedroevende bedrijfsresultaten. Aan 24 jaren als redacteur/journalist bij een uitgever van lokale kranten kwam abrupt een eind.  

Jammer, maar ik kon er goed mee leven. De kranten werden immers dunner en er dienden zich steeds meer momenten aan dat ik he-le-maal niets te doen had. Verschrikkelijk. Nee, dan liever boventallig. Eerst thuis nog even genieten van het lentezonnetje, beetje lummelen en rommelen en na verloop van tijd een nieuw baan of misschien wel een eigen tekstbureau. Haast was niet geboden. Ik werd nog een jaar doorbetaald en kreeg los daarvan een leuke premie mee. Lekker toch? 

Lente
Het was lente en alles zag er zonnig en fleurig uit.

Niet dus. 

Een gure herfst brak aan. Sollicitaties ketsten af. Het ontbrak me aan durf om een eigen onderneming op te zetten. De onzekerheid sloeg toe. Geen idee wat ik wilde. Ik schoot met hagel en het waren allemaal missers. Ondanks de professionele begeleiding van een jobcoach. Thuis zitten was nog wel leuk – zeker omdat de kinderen nog klein waren, want die kon ik dan mooi naar school brengen en weer ophalen – maar ook dat veranderde.  

Onweer
Het leven zag er ineens minder zonnig uit.

Heel confronterend was een zekere ochtend aan het begin van een sportdag op school. De dag werd geopend met een jumpclinic op het schoolplein. Ouders bleven even hangen om te kijken en mee te doen en ik stond er natuurlijk ook bij. Maar toen liep de ene na de andere ouder weg, totdat ik als enige over was. En ik dacht ineens: tja, díe gaan allemaal naar hun werk. Zij wel. Een pijnlijke constatering. 

Ik solliciteerde dapper door. Zonder resultaat. In twee jaar tijd werd ik twee keer voor een gesprek uitgenodigd. Het werd twee keer niets.  

Ik zat in de WW

Ik zat inmiddels in de WW – iets wat ik nog nooit voor mogelijk had gehouden – en daar moest ik nog blij mee zijn. Want nog twee maanden en dan zou ik geen recht meer hebben op een uitkering. En voor een bijstandsuitkering zouden we niet in aanmerking komen. De nood was hoog, het werd buitengewoon lastig om de maandelijkse hypotheek te betalen, ik stond dagelijks stijf van de spanning, mijn huwelijk stond op instorten. Met mijn grote teen tipte ik de bodem van de put aan. 

Er móest iets gebeuren. En toen kwam de kentering. 

Ik liep met het lood in mijn schoenen een uitzendbureau binnen, schoof aan bij de eerste de beste medewerkster die vrij was en vertelde mijn verhaal. Na tien minuten onderbrak ze me. Ze boog naar me toe en zei: ‘Meneer Van Stigt, u hebt nu al drie keer gezegd dat u al 54 jaar bent.’ 

Ik had het niet gemerkt. 

En toen kwam het besef: ik wierp zelf mijn leeftijd als obstakel op. Ik gooide zelf alle deuren in het slot. Zo zou het natuurlijk nooit gaan lukken. 

Ik had toen nog maar één zetje nodig om het roer volledig om te gooien. En dat zetje diende zich snel aan. Ik had een aantrekkelijke vacature gezien en mailde een enthousiaste motivatiebrief en aangepast CV door. Binnen drie minuten zat er een afwijzing in mijn inbox.  

Mijn reactie kan ik nog zo terughalen, alsof het vanochtend is gebeurd. Ik sloeg met mijn vlakke hand op de tafel en riep: “En nu ben ik er klaar mee!” 

Al mijn schroom, gêne, reserves en bescheidenheid kieperde ik overboord. En toen zette ik deze open sollicitatie op Facebook en LinkedIn. 

Sollicitatie
Deze spontaan opgezette advertentie is op Facebook ruim 9300 keer gedeeld.

Het werd een nooit verwacht succes. Het volgende viel mij ten deel: 

  • Op Facebook werd mijn post ruim 9300 keer gedeeld 
  • Op LinkedIn begon het connectieverzoeken te regenen; wekenlang stond ik bovenaan met de meeste activiteit  
  • Mijn mailbox stroomde vol 
  • Ik werd doorlopend gebeld 

De berichten varieerden van ‘Wat een lef!’ en ‘Die man verdient een baan!’ tot ’Veel succes!’ en ’Ik leef met je mee!’ 

Hartstikke leuk natuurlijk, maar… daarmee had ik nog geen baan.  

Geen beginnen aan

Maar het zou allemaal goed komen. Diverse bedrijven en recruiters benaderden me en het leidde tot diverse gesprekken. Het hadden er meer kunnen zijn, als ik het overzicht en de rust zou hebben gehad om alle reacties door te nemen – vergelijk het maar met de zak brieven die sommige deelnemers van ‘Boer zoekt vrouw’ aangeleverd krijgen. Geen beginnen aan. Ik heb zelfs nog uitnodigingen afgeslagen en gesprekken gecanceld. Het was gewoon te veel. 

Uiteindelijk een vaste baan

En ja, uiteindelijk leverde de sollicitatiestunt mij een vaste baan op. De toenmalige HR-manager van NCOI Opleidingen – Kim Helmer, ik ben haar eeuwig dankbaar – had mijn post op Facebook gezien. Het was haar missie om op een andere manier medewerkers binnen te halen en mijn advertentie paste precies in het plaatje. Ik ben gebeld en na twee gesprekken was het beklonken. Op 1 december 2015 begon ik bij NCOI Opleidingen als commercieel tekstschrijver.  

“Hoeveel uur wilt u werken?” was mij nog gevraagd. 

“Nou,” zei ik, “doe maar 40.” 

Vacature copywriter

Ik was blij dat ik eindelijk aan de slag kon. En trots op de manier waarop het mij was gelukt. Maar… ik vond het werk niet erg leuk. Daar kon ik niet omheen.  Nee, dan sprak de vacature van copywriter die ik op het intranet zag staan me veel meer aan. Maar om nu na twee dagen al intern te solliciteren… Dan moet je wel érg brutaal zijn. 

Na vier maanden begon het inwendig toch iets te veel te wringen. Ik solliciteerde en… verhuisde op 2 mei 2016 naar de afdeling Marketing om copywriter te worden. Ontzettend leuke baan.  

Het werk waar ik het meest blij van word

Maar niet zo leuk als journalist bij een lokale krant – het werk waar ik het meest blij van word. De kans om terug te keren naar mijn oude vak, ook nog eens in mijn woonplaats Purmerend én met een paar collega’s die ik nog kende, deed zich in september vorig jaar voor. Ik heb gesolliciteerd en ben aangenomen. Het sollicitatiegesprek met de hoofdredacteur vond plaats op een picknickbank voor de deur van het NCOI-kantoor. Hij was naar me toe gekomen en ik vond het wel iets hebben.  

Het gehele verhaal heb ik verteld tijdens het UWV-webinar. Erg leuk om te doen. Er werden live diverse vragen gesteld. De mooiste vraag: ‘Waar ben je het meest trots op?’ Mijn antwoord: dat ik het heb aangedurfd om op deze ongebruikelijke en openhartige manier te solliciteren. Dat ik doelbewust alle schroom achter me heb gelaten. Het heeft me veel gebracht. 

Zon
De zon is weer gaan schijnen, uitbundiger dan ooit tevoren.