De specht die op mijn lokroep reageerde

Toen ik nog in Hilversum werkte maakte ik in de lunchpauze standaard een wandeling met één of meer collega’s. Bij voorkeur door het aangrenzende bos- en heidegebied. Ik struinde daar eens met een collega en ik vertelde haar over mijn ultieme natuurbeleving: het geluid van een specht die in een boom zijn nest uithakt. Precies op dat moment klonk tientallen meters links van me… het geroffel van een spechtensnavel tegen een boomstam. Dat soort toevalligheden maak ik vaak mee, en ik geniet daar altijd van.

Specht
Een specht die in een boomstam fanatiek een nest uithakt. Een mooi fenomeen.

Carl Jung, de vroegere vermaarde psycholoog, omschreef dit soort grappen in 1930 als synchroniciteit. In zijn uitleg: ‘Een zinvolle vorm van toeval van uiterlijke en innerlijke gebeurtenissen, die zelf niet direct met elkaar verbonden zijn’.

Was het zinvol?

Het was best een wonderlijke gebeurtenis, daar op de heide. Maar of het zinvol was? Geen idee. Maar dat hoeft ook niet perse.

Ik hoefde niet verder te zoeken

Toch laat ik me door dit soort voorvallen nog weleens de weg wijzen. Ooit wilde mijn inmiddels ex en ik onze badkamer verbouwen, zonder al te diep in de buidel te moeten tasten. Maar door welk bedrijf? Ik dubde daarover toen ik met mijn auto op een tweebaansweg voor een stoplicht stond.  Ik keek naast me en daar stond een bestelbus met daarop de naam van een badkamerspecialist. Ik hoefde niet verder te zoeken. De eerstvolgende zaterdag liepen we de winkel binnen. Er werd daar net opruiming gehouden. Tegen een stevige korting hebben we een bad, glazen scherm, toilet, en radiator gekocht. Het werd allemaal keurig geïnstalleerd. Zo waren we in één keer klaar.

Badkamer
We wilden een badkamer en dat was snel geregeld.

De sticker die mijn aandacht trok

Is het per definitie wijs om dergelijke signalen serieus te nemen? Nou nee, dat ook weer niet. Ik had ooit het idee om op jiu jitsu te gaan. Leek me wel leuk. Ik dacht erover na tijdens een autorit – dat doe ik kennelijk vaker. Ik zette mijn auto in Amsterdam in een parkeervak naast een lantaarnpaal. Ik stapte uit en mijn aandacht werd getrokken door een sticker die op de paal was bevestigd. Het was de sticker van een Jiu Jitsu-school. Ik heb me dezelfde avond aangemeld. Ik heb een aantal lessen gevolgd, maar… het was niks voor mij.

Jiu Jitsu
Jiu jitsu was niks voor mij. Daar kwam ik al snel achter.

Jaren later wilde ik ‘iets’ met yoga, energie en meditatie. Ik liep de keuken in en op de keukentafel lag een zondagkrant opengeslagen. Ik keek er tijdens het langslopen naar en mijn oog viel op een artikel over qigong-lessen bij Chineng Qigong Centrum Purmerend. Qigong? Ik had er nog nooit van gehoord. Maar het was precies  wat ik zocht. Ook nu meldde ik me meteen aan. En nu was het wel een goede keuze. Het is nu acht jaar geleden en ik ben nog steeds enthousiast lid.

Qigong
Qigong beoefenen was wel een goede keuze. Dat doe ik al acht jaar met veel enthousiasme..

Wat is het verschil?

Waarom is het een een goede keuze en het andere niet? Ik denk dat ik het antwoord weet. Tenminste, voor mezelf. Het verschil zit hem in waar het idee om iets te doen vandaan komt. Uit mijn hoofd of vanuit mijn gevoel – specifieker gezegd: vanuit mijn buikstreek. Jiu jitsu had ik bedacht, qigong kwam spontaan vanuit mijn gevoel opzetten. Dat is het verschil: als iets uit mijn gevoel komt, is het goed.