Culinaire reis met aangename verrassingen

Pastinaak
Zo leeft de pastinaak in het wild.

Kijk hem nou liggen. Een beetje zielig geval. Bleek. Gerimpeld. Vol vlekken. Er steekt zelfs een haar uit. Maar ik weet inmiddels beter. De pastinaak, een van de zogenaamde vergeten groenten, mag er dan niet bepaald appetijtelijk uitzien, met zijn zoetige smaak is hij verdomd lekker. Een aangename verrassing tijdens de culinaire ontdekkingstocht die ik heb ingezet om mijn eetpatroon om te gooien, gezonder te koken en overtollige kilo’s af te vallen. 

Laat ik eerlijk zijn: van groente moest ik aanvankelijk niets hebben. Met mijn Bourgondische inslag lag mijn focus vooral – lees: uitsluitend – op vlees. Véél vlees. Een halve kip, spareribs – vooraf een uurtje gebadderd in een pittige marinade, een schaaltje knoflooksaus binnen handbereik – zo breed dat ze ver over de rand van mijn bord uitstaken, een bal gehakt met de omvang van een grapefruit. Daar droomde ik van. Als kind al. Thuis sloop ik ‘s ochtends na het wakker worden regelmatig de keuken in en dan keerde ik terug in bed met een kloek kookboek onder mijn arm. Lekker lang en loom bladeren en me vergapen aan foto’s van vleesgerechten. 

Spareribs
Spareribs. Een van mijn favoriete gerechten. Tenminste, in het recente verleden.

Mijn moeder zette ‘s avonds de reguliere driehoek aardappelen-vlees-groenten op tafel. Mijn vader bewaarde het lekkerste voor het laatst – het vlees – maar bij mij was dat als eerste op. 

Zo’n melig klontje in mijn keelgat

Groente hoorde er nu eenmaal bij en dat at ik braaf op. Soms was dat letterlijk flink slikken. Gekookte andijvie. Ik gruwelde ervan. Zeker omdat het papje melk met maïzena er niet altijd goed doorheen was geroerd. Gleed er ineens zo’n melig klontje door mijn keelgat. Brrrrr. 

Het kon nog erger.  

Postelein. Daar zag ik echt als een berg tegenop. Die constructie. En zó zuur. Af en toe droom ik er nog van. Dan schrik ik rond 3 uur in de nacht uit mijn slaap en zit ik met een schreeuw in één beweging rechtop in mijn bed. Het klamme zweet op mijn voorhoofd en elders. 

Postelein
Postelein. Nog altijd gruwel ik ervan.

Het was gedaan met de groente

Toen ik eenmaal op mezelf ging wonen, was het gedaan met deze groenten. Met andere groenten overigens ook. Ik haalde mijn favoriete soorten vlees in huis, en voor het idee wat sla, sperziebonen of wortels. Daarnaast deed ik met grote regelmaat een beroep op pizzalijn, snackbar en Chinees restaurant. Warme banden heb ik gesmeed, veel vrienden gemaakt.

Erg gezond at ik niet. 

Maar dat is nu veranderd. De weegschaal kreunde onder mijn gewicht, als ik de trap opliep pufte ik als een stoomlocomotief en mijn buik oogde als een rugbybal. Het roer moest om en snel ook

Programma om gezonder te eten en verantwoord af te vallen

Sinds drie maanden volg ik een programma om gezonder te eten en verantwoord af te vallen. Het werkt uitstekend. Ik voel me goed, ben inmiddels 11 kilo lichter en heb als extra voordeel geen last meer van astmaklachten

Ik maak mezelf een nieuw eetpatroon eigen dat voor mij steeds vanzelfsprekender wordt. Een patroon met een normale hoeveelheid vlees, veel groente en vaker vis. Geen aardappelen, geen rijst, geen pasta. En allemaal uitgebalanceerde maaltijden. Na het eten plof ik niet meer met een volle pens op de bank, maar ook niet met het gevoel dat er nog best iets bij had gemogen. 

De heerlijke smaak van pastinaak

Het is een ware culinaire ontdekkingstocht, waarbij ik op mij onbekende ingrediënten stuit. De zogenaamde vergeten groenten. Mijn mooie, lieve vriendin haakt daar slagvaardig op in. Zij houdt rekening met me en kookt volgens de principes van het programma dat ik volg. Zo schotelde ze me laatst een puree voor waarin knolselderij een hoofdrol vertolkte. Een aangename verrassing – het gebaar én de smaak.  

Ook zette ze laatst een bord voor mijn neus met iets erop dat op friet leek. Pastinaak, zei ze erbij toen ze de vraagtekens in mijn ogen zag. Pastinaak? Dat bleke, gerimpelde type? Met die haren? Ik deinsde even terug.  Maar potverdikkies, wat lekker.  

Erg lekker ziet zo’n stelletje pastinaken er niet uit. Maar je moet ze maar eens proeven.

Hier valt nog veel te ontdekken en te ontginnen, besefte ik. Schorseneren. Meiraap. Aardperen. De namen ken ik, maar deze vergeten groenten laat ik standaard links liggen. Helemaal niets wil ik met ze te maken hebben.  

Tot nu. Er gaat een nieuwe wereld voor me open.  

Pastinaakfriet
En zie daar: pastinaakfriet.

Geïnspireerd geraakt? Vergeten groenten in ere herstellen? Bekijk deze boeken:

Jean Baptiste, Nicole Prades – Vergeten groente opnieuw ontdekken

Jean-Luc Muselle – Vergeten groenten van A tot Z

Keda Black – Vergeten Groenten

Marianna Buser – Vergeten groenten