De knikkers en het spel

Een bal die razendsnel rondgaat, flitsende counters, mooi uitgespeelde aanvallen, wonderschone doelpunten. Met verbazing en bewondering bekijk ik hoe mijn zoon het Fifa20-spel op zijn PlayStation bedient. Alsof ik naar een echte voetbalwedstrijd zit te kijken – compleet met technische hoogstandjes, emoties op de gezichten van de spelers en bijpassend commentaar. Ik probeer het soms zelf, op aanwijzingen van mijn zoon. En het valt verdomd niet mee. Maar wát leuk vind ik dit. 

Toen ik zelf nog tiener was, creëerde ik een eigen variant. Een groen kleed vormde het voetbalveld, knikkers fungeerden als spelers en een fietskogeltje deed dienst als bal. Complete WK’s speelde ik in mijn slaapkamer – met Nederland, dat bij gebrek aan oranje knikkers in het wit speelde, standaard als winnaar. Het commentaar verzorgde ik zelf.  

Knikkers
Knikkers fungeerden als spelers.

Ik moest eraan terugdenken toen mijn zoon vroeg waar ik als kind mee speelde. Ik wist het nog precies. Vooral omdat ik aan mijn voetbalwedstrijden toen enorm veel plezier beleefde.  

Potje met de PlayStation

De uitnodiging van mijn zoon om een potje met zijn PlayStation te spelen nam ik graag aan. Wel moest ik eerst wat reserves overboord gooien. Ik heb weleens eerder computerspelletjes gespeeld en die gingen me allemaal veel te snel. Zelfs bij een simpel tennisspelletje reageerde ik onthutsend traag op de komende ballen. 

Maar goed, het is maar een spelletje en dus heb ik me er gewoon aan gewaagd. Mijn zoon stelde de wedstrijd in. Ik vertegenwoordigde Dynamo Kiev. Het is mijn all time favoriete ploeg nadat die in 1975 de Europa Cup 2 won ten koste van Ferencvaros en daarna de Supercup binnenhaalde door een machteloos Bayern München te verslaan. Als tegenstander had ik gekozen voor Bristol City. Je moet niet meteen te hoog mikken.    

Ik
Opperste concentratie.

Beginnersniveau

Mijn zoon had me heel wijs op het beginnersniveau ingeschaald. En ik moet zeggen: het viel me erg mee. Het lukte me best goed om de bal in de ploeg te houden en rustig op te bouwen – onderdeel van de vooraf uitgedachte tactiek. Bristol City bleek een wat taaiere tegenstander dan ik had verwacht en sloot zich zeker niet op in het eigen strafschopgebied. En dat in een uitwedstrijd met tachtigduizend enthousiast joelende Oekraïners op de tribune. Maar we gaven vrijwel geen kansen weg en naarmate de minuten vorderden kreeg ik meer greep op de wedstrijd.  

Passen, lopen en schieten

De consoler waarmee je het spel bestuurt herbergt tientallen mogelijkheden. Ik beperkte me tot passen, lopen en op doel schieten. Dat vond ik al heel wat. 

Dynamo Kiev won met 2-0. Terecht. We waren gewoon beter. En ik kreeg de smaak te pakken. Ook Benfica moest eraan geloven. En Manchester United, al kwamen we in alle eerlijkheid wel goed weg omdat het Britse aanvalstrio in een belabberde vorm stak en enkele kansen verprutste. En dat voor zo’n gelouterde ploeg.  

Van beginner naar amateur

Maar de winst gaf me vertrouwen. Reden genoeg om het een treetje hoger te zoeken. Van beginner naar amateur. Wat een verschil. Uit tegen Zulte Waregem moest ik echt alle zeilen bij zetten. Te lang dralen met het afgeven van de bal werd direct afgestraft. Onze keeper had een off day en daardoor verloren we met ehhh.. 0-4.  

Ik was er niet bij, maar in de kleedkamer zullen na afloop harde woorden zijn gesproken. 

Slimme steekbal

Ik heb me herpakt. Ik ben nu in staat meer uit de spelers te halen. Af en toe een messcherpe tackle, een kopbal en zelfs een slimme steekbal. Ik ontdek steeds meer functies. En tot mijn niet geringe verbazing wil ik ook winnen. Bij voorkeur met oogstrelend en effectief voetbal. En als het niet anders kan, met oneerlijk spel. Ik ben driftig op zoek naar een manier om een subtiele schwalbe in het strafschopgebied mogelijk te maken. Die functie heb ik op de consoler helaas nog steeds niet gevonden.