Hoe Alexander Curly mij keelpijn bezorgde

Laatst hoorde ik op de radio een oude hit van de Nederlandse artiest Alexander Curly. Meteen kreeg ik pijn in mijn keel, alsof ik een steentje had ingeslikt. En ik had op slag dorst.

Nee, ik heb geen drankprobleem en dat heb ik ook nooit gehad. Maar het nummer riep direct associaties op met een week uit mijn tienertijd. De week dat ik met Angina in bed lag – en nee, dat was geen leuk meisje, maar een oude benaming voor een keelontsteking. Het ging gepaard met keelpijn, opgezette klieren, koorts en een droge keel. Ik moest veel drinken en dat was best pijnlijk.

Elk uur een Troetelschijf op de radio

Ik kan me die week nog goed herinneren. Ik lag in het bed van mijn ouders, met groene, flanellen lakens die naar vanille geurden, en mijn moeder legde me heerlijk in de watten. De radio stond de hele dag aan en elk uur werd een zogenaamde Troetelschijf gedraaid. Dat was in die week het nummer van Alexander Curly. Het hing na twee dagen mijn pijnlijke keel uit. En toen ik het laatst hoorde, werd ik direct naar die week teruggevoerd. Wonderlijk hoe zoiets werkt.

Nog nooit een verfkwast aangeraakt

Ik heb dat vaker meegemaakt. In 1998 kocht ik een huis in De Rijp en moest ik aan de slag om het interieur op te knappen. Dat was voor mij voor het eerst en ik was daar behoorlijk onzeker over.  Nog nooit had ik een verfkwast of zelfs maar een schroevendraaier aangeraakt. En nu moest ik schuren, met ammoniak in de weer, gaten in muren dichtplamuren, gronden en aflakken. Geen idee hoe dat moest. Door de spanning liep ik rond met een steen in mijn maag. Ook nu had ik de radio aan. Er kwam regelmatig een hit voorbij, waarvan ik de titel en artieste helaas niet meer weet. Maar het nummer wordt nog wel eens gedraaid en dan keert die steen met de daarbij horende onzekerheid direct terug. Ik zie mezelf dan weer vertwijfeld met een druipende kwast voor een muur staan. Ik ruik de verf en voel kille windvlagen in mijn nek. Vanwege de verflucht had ik de ramen opengezet.

Bosloop op het ritme van Julien Clerc

Nog een voorbeeld. In de zeventiger jaren voetbalde ik bij Rood Wit-A in Amsterdam-Noord. Als speler van het tweede juniorenteam trainde ik mee met de jeugdselectie. Dat ging best serieus. Het seizoen werd geopend met twee keer per week een bosloop. Daar had ik een hartgrondige hekel aan en toen al had ik geen beste conditie. Bovendien vond ik het gruwelijk saai. Om mezelf er doorheen te slepen draaide ik in mijn hoofd een liedje van Julien Clerc af. Waarom juist dat nummer? Geen idee. Maar het sprak me aan en door het ritme liep ik een stuk makkelijker.

Het liedje zit nog in mijn hoofd en dan zie – en voel – ik mezelf weer lopen. Met bonkend hart en pap in mijn dijen.

Sommige liedjes voeren me direct terug naar een specifiek moment en het maakt niet uit hoe lang het is geleden.

Met mijn jongere broer naar Roxy Music – een mooie herinnering

Het kan ook andersom. Dan wil ik momenten opnieuw ervaren en zoek ik op YouTube het bijbehorende nummer op. Bijvoorbeeld als ik in een weemoedige bui terugdenk aan mijn overleden jongere broer. Heel vaak draai ik dan het mooiste nummer uit het concert van Roxy Music, nog steeds mijn favoriete band, dat ik ruim een jaar voor zijn dood met hem heb bijgewoond. Dat wilde ik graag samen met hem beleven. Een herinnering die ik koester.