Hemelse humor van mijn overleden broer

Mijn jongere broer is op 2 november 2002 op 38-jarige leeftijd overleden. Kanker. Kansloos. Kort na zijn dood vond een mysterieus voorval plaats. Enkele maanden later nog een.  

Het eerste voorval speelde zich ‘s nachts af. Ik sliep en rond half 2, bleek achteraf, gebeurde het. In een droom verscheen in een flits een felverlichte, engelachtige gedaante in bidhouding. Eén seconde later schrok ik wakker. Een harde bons. Links. Daar waar zich een inloopkast bevond. Het klonk alsof iemand met een vuist driftig op de schuifdeur had geramd. 

De metalen kleerhangers tingelden…

Ik zat rechtop in mijn bed. En hoorde de metalen kleerhangers in de kast tingelen. Alsof ze even heen en weer bewogen en elkaar raakten.  

Wonderlijk toch? 

Maanden later reed ik ‘s avonds door de donkere, verlaten polder naar huis. Ik moest sterk aan mijn broer denken. Ik miste hem. Vroeg hem spontaan om een groet. Het mocht ook een klein groetje zijn. Ben gauw tevreden.   

Ik schrok me wezenloos

Onmiddellijk plofte er iets vanuit de lucht met grote kracht op mijn voorruit. Ik schrok me wezenloos. Het was iets zachts, en het spatte uiteen. Wat was dat? Een perzik? Een rotte tomaat? En… waar kwam het vandaan? Geen idee. Ik reed niet onder bomen, maar had alleen een sterrenhemel hoog boven me. 

Ik zette de auto aan de kant. Even bijkomen. Enigszins hersteld van de schrik begon er iets bij me te dagen. Een warm gevoel welde op. Ik startte de motor. Met een brede, dankbare glimlach vervolgde ik mijn weg. 

Hemel

Zitten we met onzichtbare banden aan elkaar vast?

Het was vrijdagmiddag rond halfzes en ik liep vanaf mijn woning richting kapsalon waar mijn dochter haar wekelijkse stage liep. Ik had haar beloofd een bakkie koffie bij haar te halen voordat de koopavond zou beginnen.  

Ik naderde een loempiakraam en besloot spontaan twee loempia’s voor mijn dochter mee te nemen. Precies op dat moment belde ze. Of ik twee loempia’s voor haar wilde meenemen, want het avondeten dreigde er bij in te schieten. 

Herkenbaar? Ja toch?   

Het overkomt mij ook vaak. 

Met mijn ex had ik dat ook (en nog steeds). Liep ik bijvoorbeeld een supermarkt binnen om wat boodschappen te halen, appte ze: ‘Kom je toevallig nog langs een supermarkt? En wil je dan koffie meenemen? Die is bijna op.’ 

Ik weet al wie ik aan de lijn heb

En dan mijn vriendin. Net als ik haar wil bellen, licht mijn mobiel op en klinkt het vertrouwde jazzriedeltje. Ik hoef dan niet te kijken wie ik aan de lijn heb. Dat weet ik dan al.  

Nog zo’n staaltje van synchroniciteit, oftewel betekenisvol toeval, zoals Carl Jung het ooit heeft omschreven: mijn ex was zwanger van ons eerste kind, we reden in de auto en noemden de meisjesnaam waarvoor we hadden gekozen. Precies op dat moment draaide vóór ons vanaf rechts een bestelbus de weg op. We reden er vlak achter en konden het nummerbord duidelijk zien. De drie letters die daarop stonden vormden de naam die we zojuist hadden uitgesproken. 

Zitten we met onzichtbare banden aan elkaar vast? Geen flauw idee. Maar het is altijd weer mooi om mee te maken.  

Ketting

Waarom Archibald bij mij warme gevoelens oproept

Ik zag hem staan in de Wereldwinkel bij mij om de hoek en was meteen verkocht. Nee, dat is niet helemaal waar. Ik ging eerst bij Albert Heijn boodschappen doen en dacht tijdens het afrekenen: Waarom heb ik hem nou niet meteen gekocht? Met mijn volle tas liep ik terug naar de Wereldwinkel. Ik kocht hem alsnog.  

Thuis zette ik mijn aankoop op de ronde salontafel. Zo kon ik hem altijd goed zien. Ik bekeek hem aandachtig en er welden bij mij warme gevoelens op. Ik vond het op zijn plaats om hem een naam te geven. Ik doopte hem tot Archibald. 

Archibald is een stenen schildpad van nog geen 10 centimeter lang, gemaakt in Vietnam. Hij voelt ruw en korrelig aan, als schuurpapier. Zijn koppie staat fier omhoog. 

Prachtbeest. Maar het mooiste vind ik de woorden die in zijn schild staan gebeiteld. 

‘Slow down’ 

De tekst in combinatie met de schildpad, niet het snelste dier op aarde, heeft op mij een zeer positief en kalmerend effect. Ik word er van binnen erg rustig van als ik ernaar kijk, als ik die 2 woorden inhaleer. Dat komt mooi uit, want soms wil ik te snel. En ik wil juist slow.  

Wat voelt dat goed!

Ik breng het steeds meer met succes in de praktijk. In de auto, op mijn werk, binnen mijn nog verse relatie. En wat voelt dat goed! 

‘Slow down’. Net als bij Archibald worden deze woorden steeds nadrukkelijker in mijn persoon gebeiteld. Om nooit meer te verdwijnen.