Over

Mijn grootste compliment: ‘Wat een mooi verhaal. Ik zie het hélemaal voor me’

Blijft een tekst bij jou pas hangen als die beeldend is geschreven? Ja toch? Logisch. Mensen denken immers in beelden. Ook als ze lezen. Ze willen het plaatje of de film voor zich zien. Daarom schrijf ik in beelden. Omdat het verhaal of de boodschap dan duidelijk overkomt. Maar ook omdat het mij plezier geeft zo te schrijven. En deze manier werkt voor mij ook het beste: voordat ik iets opschrijf, zie ik het allemaal duidelijk voor me. Ik beschrijf dus eigenlijk wat zich als een film in mijn hoofd afspeelt.

Ik bedien me van deze manier van schrijven in al mijn teksten. Van e-mails tot boeken, van blogs tot songteksten, van artikelen tot columns.

Héérlijk.

Zeker als ik waarderende reacties ontvang. ‘Wat een mooi verhaal. Ik zie het hélemaal voor me’. klinkt het dan. Het is het grootste compliment dat ik kan krijgen. En tot mijn genoegen overkomt me dit best vaak.

Ik ben Marcel van Stigt (bouwjaar 1961) en noem mezelf beeldend schrijver. Lekker stoer. En zo zet ik een stok achter mijn eigen deur. Want ik wil deze kwalificatie blijven waarmaken. Dus schaaf ik constant aan mijn stijl, slijp ik mijn zinnen, zoek in naar beelden. Altijd weer. 

De burgemeester van Madurodam 

De schrijflust zat er bij mij al vroeg in. Als jonge scholier had ik een hekel aan huiswerk maken. Ja, wie niet? Behalve als ik een opstel moest – nee: mocht – schrijven. Dan begon er in mijn maagstreek van alles te kriebelen. Nooit zal ik vergeten dat de klas op last van de lerares Nederlands een opstel moest schrijven voor een buurvrouw van haar. Ze was door een langdurige ziekte getroffen en moest wekenlang aan bed gekluisterd blijven. Een stapeltje vrolijk stemmende verhalen van kinderen op haar nachtkastje zou haar goed doen. 

Ik scheef spontaan een opstel over mezelf. Daarin nam ik mezelf een beetje op de hak. Ik was klein van stuk en was weleens gekscherend ‘Burgemeester van Madurodam’ genoemd. Dat kon ik gelukkig wel hebben. Ik noemde dit in mijn verhaal, dikte het al schrijvend nog een tikkie aan en somde allerlei belemmeringen op die ik als kleine jongen tegenkwam. 

De vrouw had erg om mijn verhaal moeten lachen

De lerares verzamelde alle verhalen en zou de volgende dag bij haar buurvrouw op ziekenbezoek gaan. In de eerstvolgende les Nederlands bracht ze verslag uit. De vrouw had erg genoten van de verhalen. En ze had vooral erg moeten lachen om ‘De Burgemeester van Madurodam’. Ze was er heel blij van geworden en haar ziekte telde even niet. De lerares las alleen mijn verhaal voor in de klas en ook nu werd er hartelijk gelachen.

Ik werd er zelf ook blij van

Dat mijn verhaal er nou net bovenuit stak, dat vond ik wel wat. Toen al was ik behoorlijk ijdel. Maar wat ik vooral besefte: het is dus mogelijk om iemand blij te maken met een verhaal. Daar werd ik op mijn beurt ook heel blij van. 

Schrijven is mijn grote liefhebberij geworden én mijn vak. Ik ben bij een krant gaan werken, schreef columns en levensverhalen en schrijf blogs.  

Ik maak regelmatig een momentje vrij voor het schrijven van een blog – lollig, persoonlijk, spiritueel of inspirerend. Of een mix hiervan. Ik hoop dat jij af en toe een momentje vrijmaakt om mijn blog te lezen. En als jij daar blij van wordt, dan word ik daar ook weer blij van. Nou, mooi toch?