Het geheim van succesvol afvallen

Hoe val je met succes af tot een gezond gewicht? Na járen kansloos ploeteren met allerlei diëten heb ik de juiste formule gevonden. In ruim een halfjaar tijd ben ik 15 overtollige kilo’s kwijtgeraakt – van 85 naar 70 kilo. Ik ga vanaf nu lichter en met een prettiger gevoel door het leven. En als bijkomend voordeel zijn mijn astmaklachten verdwenen. Hoe is me dit gelukt? Lees vooral verder. 

Ik kan het me nauwelijks nog herinneren, maar foto’s uit mijn tienertijd spreken duidelijke taal. Ik had een atletisch lichaam met bijbehorende sixpack. Tot na mijn twintigste. Toen begon het mis te lopen.  Mijn buik zwol aan tot het formaat van een juniorenrugbybal – stomtoevallig tegelijk het mijn eerste baan die mij acht uur per dag aan een bureaustoel gekluisterd hield én een gezellig uitgaansleven. Erg blij met mijn postuur was ik niet en ik zocht het in de gangbare diëten en methodes om mijn buik tot een normaal formaat terug te brengen.  

Van brooddieet tot Atkins

Het werd een afvalrace die járen zou duren. Zonder resultaat. Van sapkuur tot  Montignac, van brooddieet tot Atkins, van intermitted fasting tot sportschool – niets hielp, mede omdat ik het vaak na een week al voor gezien hield.  

Pas later, veel later, zou ik begrijpen dat diëten niet helpen en dat het bij het te lijf gaan van overgewicht niet draait om wilskracht.  

Een periode brak aan waarin het me allemaal geen bal interesseerde dat ik met een overmatig bolle pens rondliep. Ik at maar raak, genoot met enige regelmaat van een glas witbier of whisky – Jack Daniels beschouwde ik als mijn gebottelde vriend – en de astmaklachten die elk voorjaar om de hoek kwamen kijken werkte ik weg met een puffer. Ik vond het allemaal wel best.  

Tja…

Tot augustus 2020. 

Het was een hete zomer en als ik de twee trappen naar mijn appartement beklom kwam ik hijgend boven. In en uit mijn auto stappen ging gepaard met een hoop gesteun en gekreun. Om nog maar te zwijgen over bukken om mijn schoenen vast te veteren. Dan liep ik rood aan, dansten er zwarte vlekken voor mijn ogen en begonnen mijn slapen te bonken. En toen de zomerhemden die ik het jaar daarvóór met dochter en vriendin had gekocht niet meer bleken te passen kwam ik tot bezinning.

Zó kon het niet langer. Nu moest het roer écht helemaal om.  

Maar hoe? 

Cure4Life

Wie zoekt, zal vinden. Ik stuitte in mijn eigen krant op een paginagrote advertentie van Cure4Life. Geen dieet, dat had deze organisatie niet te bieden, maar wel een beproefd programma om een nieuw, gezond, individueel afgestemd eetpatroon aan te leren. Dit onder begeleiding van een professionele, medisch onderlegde coach. Nooit eerder gedaan, maar dit zou het moeten worden. Het was mijn laatste, ultieme poging. Zou dit niet werken, dan zou ik helemaal niets meer proberen.  

Alexia Venema heette mijn coach. Aan haar de uitdagende opdracht om mij naar een gezond gewicht te begeleiden.

Alexia Venema heeft me begeleid. Zonder haar had ik het niet gered.

Ik ging aan de slag met afgepaste porties eten, voedingsvoorschriften en adviezen. Het effect merkte ik al snel. Ik voelde me lichter, prettiger en gezonder en dat zag ik terug op de weegschaal. Kreunde die eerst nog onder een gewicht van ruim 85 kilo, het werd steeds een stukje makkelijker om mij te dragen.  

Een historisch moment

Als streefgewicht hadden we 65 kilo vastgesteld. Behoorlijk ambitieus, vond ik zelf, maar volgens Alexia was dat het gewicht dat bij mij paste. Ik hield mij braaf aan de voorschriften en dook na drie maanden onder de 80 kilo. En ik luidde het jaar uit met 74,4 kilo – zonder oliebollen en champagne. Een historisch moment; ik had dit nauwelijks voor mogelijk gehouden. 

Daarmee toonde de medaille zijn achterkant. Ik was ‘dik’ tevreden, werd wat makkelijker en nam het programma niet altijd even nauw. Het was af en toe moeilijk om het vol te houden. Maar mijn coach sleepte mij er doorheen door me op de juiste momenten een zetje in de rug te geven. Zonder haar had ik dit allemaal niet gered. 

Gestaag terug naar rond de 70 kilo

Ik herpakte mezelf en bracht mijn gewicht gestaag terug naar rond de 70 kilo. Een megaprestatie. En rond dit gewicht houd ik het; het aanvankelijke doel heb ik in overleg met Alexia naar boven bijgesteld. 

Ik voel me nu licht en gezond en dat merkte ik laatst vooral tijdens mijn verhuizing – ik woon inmiddels samen met mijn vriendin. Een week lang slepen en sjouwen, trap op, trap af met zware spullen, en de voormalige woning in zijn oude staat terugbrengen – ik heb er lichamelijk nauwelijks iets van gemerkt. 

Ik heb de volle winst geboekt. Niet met een dieet en wilskracht, wel met nieuwe eetgewoontes en gezond verstand. 

Dat is het geheim. 

En er is nog iets veranderd. Gelijk met het afnemen van mijn gewicht en slinken van mijn ‘brommerhelm’ – mijn buikomvang is met 18 centimeter afgenomen – steeg mijn eigenwaarde. Geen behoefte meer aan de goedkeuring en waardering van anderen. Evenmin geen zin meer om van alles te delen onder het motto ‘Kijk mij eens’. Het is prima zo.  

Mooi moment daarom om met mijn blogs te stoppen. Trouwe lezers, dank voor jullie aandacht! 

Vanaf nu lichter en gezonder door het leven.

Hoe Alexander Curly mij keelpijn bezorgde

Laatst hoorde ik op de radio een oude hit van de Nederlandse artiest Alexander Curly. Meteen kreeg ik pijn in mijn keel, alsof ik een steentje had ingeslikt. En ik had op slag dorst.

Nee, ik heb geen drankprobleem en dat heb ik ook nooit gehad. Maar het nummer riep direct associaties op met een week uit mijn tienertijd. De week dat ik met Angina in bed lag – en nee, dat was geen leuk meisje, maar een oude benaming voor een keelontsteking. Het ging gepaard met keelpijn, opgezette klieren, koorts en een droge keel. Ik moest veel drinken en dat was best pijnlijk.

Elk uur een Troetelschijf op de radio

Ik kan me die week nog goed herinneren. Ik lag in het bed van mijn ouders, met groene, flanellen lakens die naar vanille geurden, en mijn moeder legde me heerlijk in de watten. De radio stond de hele dag aan en elk uur werd een zogenaamde Troetelschijf gedraaid. Dat was in die week het nummer van Alexander Curly. Het hing na twee dagen mijn pijnlijke keel uit. En toen ik het laatst hoorde, werd ik direct naar die week teruggevoerd. Wonderlijk hoe zoiets werkt.

Nog nooit een verfkwast aangeraakt

Ik heb dat vaker meegemaakt. In 1998 kocht ik een huis in De Rijp en moest ik aan de slag om het interieur op te knappen. Dat was voor mij voor het eerst en ik was daar behoorlijk onzeker over.  Nog nooit had ik een verfkwast of zelfs maar een schroevendraaier aangeraakt. En nu moest ik schuren, met ammoniak in de weer, gaten in muren dichtplamuren, gronden en aflakken. Geen idee hoe dat moest. Door de spanning liep ik rond met een steen in mijn maag. Ook nu had ik de radio aan. Er kwam regelmatig een hit voorbij, waarvan ik de titel en artieste helaas niet meer weet. Maar het nummer wordt nog wel eens gedraaid en dan keert die steen met de daarbij horende onzekerheid direct terug. Ik zie mezelf dan weer vertwijfeld met een druipende kwast voor een muur staan. Ik ruik de verf en voel kille windvlagen in mijn nek. Vanwege de verflucht had ik de ramen opengezet.

Bosloop op het ritme van Julien Clerc

Nog een voorbeeld. In de zeventiger jaren voetbalde ik bij Rood Wit-A in Amsterdam-Noord. Als speler van het tweede juniorenteam trainde ik mee met de jeugdselectie. Dat ging best serieus. Het seizoen werd geopend met twee keer per week een bosloop. Daar had ik een hartgrondige hekel aan en toen al had ik geen beste conditie. Bovendien vond ik het gruwelijk saai. Om mezelf er doorheen te slepen draaide ik in mijn hoofd een liedje van Julien Clerc af. Waarom juist dat nummer? Geen idee. Maar het sprak me aan en door het ritme liep ik een stuk makkelijker.

Het liedje zit nog in mijn hoofd en dan zie – en voel – ik mezelf weer lopen. Met bonkend hart en pap in mijn dijen.

Sommige liedjes voeren me direct terug naar een specifiek moment en het maakt niet uit hoe lang het is geleden.

Met mijn jongere broer naar Roxy Music – een mooie herinnering

Het kan ook andersom. Dan wil ik momenten opnieuw ervaren en zoek ik op YouTube het bijbehorende nummer op. Bijvoorbeeld als ik in een weemoedige bui terugdenk aan mijn overleden jongere broer. Heel vaak draai ik dan het mooiste nummer uit het concert van Roxy Music, nog steeds mijn favoriete band, dat ik ruim een jaar voor zijn dood met hem heb bijgewoond. Dat wilde ik graag samen met hem beleven. Een herinnering die ik koester.