Hoe ik ooit de militaire dans ontsprong

Bij de ogentest veinsde ik het zicht van een mol op een donkere, mistige avond

Mijn 17-jarige dochter Joy die met een parachute achter de vijandelijke linies wordt gedropt. Die in camouflagepak, met bruine vegen op haar gezicht en een mitrailleur in de aanslag, achter een struik ligt. Die zich in de opening van een tank laat zakken. Net als alle andere meisjes van haar leeftijd is ze ingeschreven als dienstplichtige, ze heeft daar deze week een brief over ontvangen van het ministerie van Defensie, maar wordt alleen in heel uitzonderlijke situaties opgeroepen. Ik denk zomaar dat ze niet in actie zal hoeven komen. Net als haar vader, die ooit aan de dienstplicht is ontsnapt. 

We hebben er na het lezen van de brief verschrikkelijk om gelachen. Ik kan het niet helpen, maar in dit soort gevallen komen er bij mij allerlei fantasieën op die steeds gekker worden. Dan zie ik die lieve schat met een peloton door een hoge rivier waden, het geweer boven het hoofd, bedacht op een onverhoopte hinderlaag vanaf de oever.

Joy deed gezellig mee. ‘Papa, wist je dat ik met een paar handgranaten onder mijn kussen slaap?’ 

Mijn dochter die als parachutiste achter de vijandelijke linies wordt gedropt.
Ik zie het helemaal voor me…

Nadat mijn hysterische lachbuien wegstierven – volgens mijn kinderen loop ik in een dergelijke stemming gevaarlijk rood aan – moest ik terugdenken aan de tijd dat ik zelf werd uitgenodigd voor de keuring voor de militaire dienst. Het waren de jaren tachtig en in die tijd moest je daadwerkelijk in dienst. Mijn oudere broer was uitgeloot, en dat deed mij het ergste vrezen. Zou ik er wel aan moeten geloven? Nee toch? Ik had er he-le-maal geen zin in. Liever ging ik meteen werken. 

Hoofd in de nek, kin omhoog, borst vooruit

De dag begon met een introductiepraatje in de kazerne. Een bijzonder arrogante officier, stram in de houding, armen op de rug, legeruniform aan, maar wel een idioot paars sjaaltje om zijn hals, sprak zijn gehoor toe. Hoofd in de nek, kin omhoog, borst vooruit. 

Hoe belangrijk en verrijkend het was om in het leger te gaan. Dat wilde hij graag even kwijt. En, o ja, schamperde hij, er waren ook van die types die aangaven in de keuken te willen werken.  

Ik was een van hen.  

De morsetest: ronde na ronde overleefde ik

De keuring verliep goed. Te goed, eigenlijk. Op het programma stond onder meer een morsetest. Voor wie dat niets zegt: morsesignalen werden vroeger in de marine gebruikt om met een elkaar te communiceren. Dat gebeurde veelal via elektronisch verstuurde piepjes – kort of lang en met verschillende tussenpozen – die je volgens een codering moest vertalen in woorden of getallen.  

De morsetest ging me uitstekend af.
Vroeger werd bij de marine via morsesignalen gecommuniceerd.

We werden in groepen verdeeld, kregen een koptelefoon op en moesten de morsesignalen die werden aangereikt interpreteren. Wie een fout maakte, viel af, de rest ging door naar de volgende ronde.  

Tot mijn niet geringe verbazing ging de test mij uitstekend af. Ik nam de piepjes tot mij en wist de juiste vertaling te geven. Ronde na ronde overleefde ik. Totdat er nog maar drie in de race waren. Toen kwam ik tot bezinning. 

Ja, wacht eens even, schoot het door me heen. Straks valt het op dat ik hierin best bedreven ben en kom ik als marconist op een boot terecht. Heb ik de godganse dag dat gepiep in mijn oor.  

Ik maakte direct expres een paar fouten en was af. Gelukkig maar. 

Tijdens de ogentest sloeg ik genadeloos toe

Het inspireerde mij om de boel nog meer te belazeren. Tijdens de ogentest sloeg ik genadeloos toe. 

Ogentest bij de opticien.
De ogentest. Daar wist ik wel raad mee.

Alsof ik bij een opticien zat, moest ik op tien meter afstand letters op een display opnoemen. Ik kon het allemaal best goed zien, maar veinsde het zicht van een mol op een donkere, mistige avond. Voor de vorm kneep ik mijn ogen een beetje toe. 

Het was overtuigend genoeg. 

Het bevrijdende nieuws stond in de tweede brief

Dat bleek toen ik de uitslag kreeg. Twee brieven. In de ene stond dat ik was goedgekeurd. Het bevrijdende nieuws stond in de tweede brief. Ik was buitengewoon dienstplichtig. Alleen in geval van nood zou men een beroep op mij doen. 

Net als mijn dochter heb ik jaren geslapen met een paar handgranaten binnen handbereik. Ze lagen klaar op de vensterbank. Je kon nooit weten. Ook stond er standaard een geweer met bajonet in de hoek van mijn slaapkamer.

Ik heb de wapens nooit hoeven gebruiken. Ik ben nooit opgeroepen, en eigenlijk verwacht ik dat ook niet meer.  

Handgranaten op de vensterbank.
Je kon nooit weten…

2 antwoorden op “Hoe ik ooit de militaire dans ontsprong”

  1. Mijn zoon van 16 jaar, die ik als vrouw alleen opvoedde, ging er indertijd juist helemaal voor, terwijl ik ook kunstenaar ben en dat. aanvankelijk niet zo zag zitten. Door de zware trainingen daar, werd het een flinke kerel en hij vond er structuur, die ik hem niet kon bieden. Nu, na 20 jaar, is het een gewaardeerde persoonlijkheid en zit hij in de medezeggenschapsraad van de Caribische eilanden om Corona te bestrijden. Ik ben achteraf gezien best blij met de Marine als vervangende vader. Voor veel jongeren zou dat ook best heel goed zijn, denk ik zo !!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *