De weelde van het wandelen

Mijn wandelschoenen
Mijn wandelschoenen hebben al veel kilometers versleten.

De takjes kraken onder mijn schoenzolen, bladeren ritselen fluisterzacht in de wind, vogels tjilpen en kwetteren. Het zijn de enige geluiden die ik waarneem nu ik door het Purmerbos loop. De rust en stilte, de groene tinten om mij heen, de geur van bloemen, vermolmde boombasten en natte aarde – wandelen ervaar ik als een weelde. Omdat mijn zintuigen worden verwend, omdat ik het prettig vind om in beweging te zijn, omdat mijn hoofd dan zo lekker leegstroomt. Ik kan het iedereen aanraden. 

Steeds meer mensen ontdekken de geneugten van het wandelen, juist in deze bizarre tijden. Ik kan niet anders constateren dan dat ik de troepen ver vooruit was. Ruim twintig jaar geleden ben ik aan het wandelen verslingerd geraakt. Het begon spontaan met een loopje van 8 kilometer door de achtertuin van Amsterdam, door en langs sluimerende dorpjes als Zunderdorp en Holysloot. Het beviel mij meer dan uitstekend. Een passie was geboren. 

Stevig doorstappen, lekker loom slenteren

De wandelingen werden steeds langer, zo rond de 16 kilometer, oftewel minimaal vier uur achter elkaar lopen. Stevig doorstappen, maar ook lekker loom slenteren. Veel gezien, want Nederland is een prachtig land en ik ben in alle uithoeken geweest.  

Bospaadje in het Purmerbos.
Aanlokkelijke bospaadjes, bij mij veruit favoriet.

Ik heb veel favoriete locaties. Op nummer één: de Amsterdamse Waterleidingduinen, nabij Zandvoort. Een stuk duingebied, waar auto’s, brommers en honden niet zijn toegestaan. Op sommige delen leven reebokken. Die kijken hooguit wat verstoord op als ze je ontwaren. Het is zelfs het enige gebied waar ik ooit een vos heb gezien. Twee zelfs. De een joeg de ander op. 

Amsterdamse Waterleidingduinen
Reebokken kom je tegen in de Amsterdamse Waterleidingduinen.

Diverse avonturen

Vaak liepen mijn trektochten letterlijk uit, want wandelen gaat bij mij nogal eens samen met verdwalen. Dat heeft tot diverse avonturen geleid. 

Bij voorkeur laat ik me leiden door gekleurde paaltjes. Dat vind ik gewoon het leukste. Maar niet zelden is het gebeurd dat ik in een verlaten bos op een kruispunt of driesprong uitkwam en ik het paaltje miste. Of ik keek eroverheen – wat zeer tot de mogelijkheden behoorde, want ik ben zo kippig als een blinde in een darkroom – of het paaltje was gewoon om een onduidelijke reden verdwenen. 

Standaard de verkeerde kant op

Teruglopen was voor mij geen optie; ik kijk nooit om en ga nooit terug, dat is een van mijn levensprincipes. Dus zocht ik op goed geluk mijn weg, en dan liep ik standaard de verkeerde kant op, om pas veel later dan gepland bij mijn auto terug te keren. Dat ik die terugvond was trouwens sowieso een wonder. 

Men zegt weleens dat je rondjes loopt als je in een onbekend natuurgebied verdwaalt. Dat klopt. Ooit ben ik van een saai, geasfalteerd pad afgeweken en een bospad ingeslagen. Op een paaltje bij het toegangshek was een sinaasappel gespietst. Vertrouwend op een oriëntatievermogen dat ik geheel mis probeerde ik de juiste richting te vinden. Na vijf kwartier kwam ik uit op een saai, geasfalteerd pad. Ik besloot een bospad in te slaan. Op een paaltje bij het hek was een sinaasappel gespietst.  

Ik heb toen toch maar dat geasfalteerde pad afgelopen. 

Het is allemaal goedgekomen

Ronduit spannend was de route die ik ooit in de herfst rond de Posbank op de Veluwezoom heb gevolgd. Paaltjes met een zwarte kop. Aan het begin van de avond – half Nederland zat al aan tafel – had ik nog een flink stuk te gaan. Maar de duisternis daalde neer, de route liep door een toch al donker bos en die paaltjes waren steeds moeilijker te ontdekken. Het is allemaal goedgekomen, maar met wijsheid had dat helemaal niets te maken. 

Veluwezoom
Op de Veluwezoom ging het bijna mis.

Tot mijn enkels in het water

Het kan zelfs nog spannender. Ooit vierde ik met mijn inmiddels ex en kinderen vakantie op Terschelling. Terwijl moeders met de kinderen ging winkelen, trok ik met onze hond een natuurgebied in voor een pittige wandeling. Het was een drassig stuk en het werd steeds drassiger. Ook hier peinsde ik er niet over om terug te gaan. Ik liep door, maar de paden verdwenen. Het werd nog drassiger en af en toe zakte ik tot mijn enkels in het water. Geen idee hoe ik weer op het droge moest komen.

Billy de hond keek me af en toe verbaasd aan, alsof hij door had dat dit niet helemaal de bedoeling was en dat zijn baasje het niet helemaal meer wist. En het was uitgerekend Billy die me heeft gered. Hij zette zijn speurneus op, ging voor me uitlopen, sloeg dan weer links- en dan weer rechtsaf en verdomd, we naderden redelijk snel de rand van het gebied en liepen zo de bewoonde wereld weer in. 

Ja, je maakt wat mee als je met mij gaat wandelen. 

Grijze zaterdag in november

Mijn vriendin kan dat volmondig beamen. Ook zij is wandelliefhebber en samen hebben we al tientallen kilometers afgelegd. De eerste keer liepen we op een grijze zaterdag in november door Het Twiske, een recreatiegebied nabij Purmerend . Het werd donker en ik raakte de weg kwijt. Het spoor volkomen bijster. Spannend, maar niet alleen dat. Er is toen tussen ons, omgeven door duisternis, mistflarden en geritsel, iets heel moois ontstaan, dat nog altijd voortduurt. 

Of ik toen echt de weg niet meer wist is nog altijd een goed bewaard geheim.  

Schatkist met geheim
Een goed bewaard geheim…

2 antwoorden op “De weelde van het wandelen”

  1. Dat ontbreken van gevoel voor richting heb ik ook. Zonder navigatie in de auto kom ik nergens, een kaart helpt mij niet, in een winkelcentrum ook altijd verkeerd en wandelend ook altijd ‘de mist in’ ! Ik kan je een wandeling rond Geestmerambacht naast mijn huis aanbevelen. 7 km en het water links houden. Gaat altijd goed.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *