Het ultieme vaderdagcadeau

Engels ontbijt als vaderdagcadeau.
Een compleet Engels ontbijt. Een groter plezier kunnen mijn kinderen mij niet doen.

Om negen uur klonk gestommel in de slaapkamers van de kinderen – opvallend vroeg, want meestal blijft het daar op zondag tot tegen twaalven doodstil. De avond ervóór had Joy het me al streng verboden zelf te ontbijten. De kinderen liepen de deur uit en na een halfuur keerden ze terug. Dave sommeerde me op het dakterras te gaan zitten tot ik weer naar binnen mocht. En na een kwartier kwam het bevrijdende bericht: mijn cadeau stond klaar. Een compleet Engels ontbijt: gebakken ei met spek, witte bonen in tomatensaus, twee kloeke worsten, geroosterd brood met jam en twee muffins. Voor mij het ultieme vaderdagcadeau. 

Tja, Vaderdag. Als kind kwam ik jaar na jaar met hetzelfde cadeau aanzetten: een asbak van klei. Die maakte ik op school. Voor mijn vader was het op een gegeven moment al geen verrassing meer. ‘Toch niet weer een asbak, hè?’ riep hij al bij voorbaat. En liever ook geen ontbijt op bed. Al die beschuitkruimels tussen de lakens… 

Veel knutselwerken heb ik bewaard

Nee, dan mijn eigen Vaderdag. Daar heb ik altijd al ontzettend veel lol aan beleefd. Op de lagere school bedachten ze steeds iets nieuws. Van een kartonnen slak en houten fotostandaard tot een pennenhouder en placemat. Veel van die knutselwerken heb ik bewaard. Die slak, het eerste vaderdagcadeau dat ik van Dave heb mogen ontvangen, neemt zelfs een ereplaatsje in boven op mijn boekenkast.  

Vaderdagcadeau.
Het eerste vaderdagcadeau dat ik van Dave heb mogen ontvangen.

Het voor mij jaarlijkse hoogtepunt heeft een nieuwe dimensie gekregen zodra de kinderen tieners werden. Ze weten dat ik van veel en lekker eten houd. Daar kunnen ze ook niet omheen. Ik schep ’s avonds minimaal twee keer op en restjes hark ik eveneens naar me toe. Los daarvan praat ik de godganse dag over eten. 

Uitgebreid ontbijt

En dus mag ik ieder jaar met Vaderdag op een uitgebreid ontbijt op bed rekenen. Dat kostte me in het begin wel wat moeite. Jaren geleden was ik nog veel ongeduldiger dan nu. Bovendien stond ik elke ochtend rond zeven, acht uur op en dan scheurde ik van de honger. Ik werd echter geacht tot een uur of elf in mijn bed te blijven liggen voordat er iets gebeurde. Tergend lange, slopende uren waren dat. Uit pure wanhoop en frustratie zette ik mijn tanden af en toe wild in mijn kussen.  

Het werd me te machtig

Maar àls ik dan eindelijk gestommel op de trap hoorde, was al dat wachten vergeten. Zeker die eerste keer dat mij een Engels ontbijt werd voorgeschoteld, werd het me allemaal te machtig – niet het ontbijt, maar de bijkomende emoties. Gebakken ei met spek, worst, scones met aardbeienjam, koffie, vers geperst sinaasappelsap – het zat er allemaal bij. Zó mooi. Uit pure emotie wreef ik ongemerkt een opwellende traan uit een ooghoek. Een groter plezier konden ze me nauwelijks doen. 

Kaiserbroodjes met…

Toch zat er in de beginjaren wel een risico aan vast als de kinderen hun gang konden gaan. Het risico op maag- en darmklachten. Ooit kwamen ze met kaiserbroodjes aanzetten. Ook leuk, ware het niet dat mijn zoon er in al zijn onschuld en enthousiasme met blauwe verf moddervette smileys op had geschilderd. Blij keek hij toe hoe ik deze zo zorgvuldig versierde broodjes zou opeten. Ik heb het gedaan, met tanden zo lang als heipalen. Ik kon het niet maken, vond ik, om ze te weigeren. De gehele dag was het zaak heel dicht bij het toilet te blijven.  

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *