Een comfortabele coronacadans

Steeg.
Stille steeg. Deze keer ook tijdens Koningsdag.

Gezellig babbelend wandelden mijn dochter en ik rond elf uur ‘s avonds door de steeg naar mijn woning. Onze aandacht richtte zich vanzelf op een tienerjongen die tegen de muur schuin tegenover mijn portiekdeur stond te plassen. Geen zweem van gêne. Hij keek alleen wat verstoord op toen hij voetstappen hoorde. “Ja, ga jij even lekker in mijn steeg staan pissen, idioot!” riep ik hem in authentiek Amsterdams toe. Werd-ie nog brutaal ook. “Sodemieter op,” reageerde hij, terwijl hij zijn gulp dichtritste en zich uit de voeten maakte. Het liefst had ik hem bij zijn nekvel gepakt en hem even stevig ‘met zijn neus op de feiten gedrukt’. Had makkelijk gekund. Hij oogde vrij tenger en ik was nogal boos.

Dit gebeurde een paar maanden geleden. Toen mepte het coronavirus nog niet om zich heen, waren de horecazaken nog gewoon in bedrijf en werd mijn steeg door rondhangende jongeren als openbaar toilet gebruikt. Niet dat dat nou doorlopend voorkomt, maar toch. Vervelend is het wel. Zoals ik het ook best vervelend vind dat ik laatst mijn fiets en die van de kinderen aantrof met een lek gestoken achterband.  

Doodstil in mijn woonomgeving

Van dit alles heb ik nu geen enkele last. Zo brengt de coranacrisis, hoe ingrijpend ook, toch positieve effecten met zich mee. Ook de Koningsdag, die normaliter garant staat voor rumoer door jongeren die in de nachtelijke uren dronken door de stad zwalken en uitgerekend in mijn steeg een plaspauze inlassen, is nu gladjes verlopen. Het was doodstil in mijn woonomgeving, het centrum van Purmerend. Want wat heb je als jongere in Purmerend te zoeken als alle kroegen stijf gesloten zijn? Inderdaad, niet zo gek veel. 

Meer dan geslaagde Koningsdag

Het was voor mij zelfs een meer dan geslaagde Koningsdag. Zonnig, briesje en heerlijk rustig. Eigenlijk zoals het al een paar weken is. Ik ga moeiteloos mee in het ritme dat de crisis ons oplegt. Een comfortabele coronacadans. Zo ervaar ik het.  

Voor wie het weten wil: Koningsdag begon voor mij al vroeg.  Rond zes uur schoot ik fit en monter wakker, met veel zin in de dag die voor mij lag. Om halfzeven klapte ik, fris gedoucht, haartjes nat, koffie en bak Griekse yoghurt met muesli naast me, mijn laptop open. Even een paar uurtjes werken voor mijn krant, want dat gaat – gelukkig – altijd door. Twee verhalen geschreven en een paar doorgemailde persberichten bewerkt en toen was ik klaar. De computer kon uit, de deur naar mijn dakterras open. 

Spannende thriller

Ik was net begonnen aan een spannende thriller van Michael Robotham, een van mijn favoriete schrijvers, en heb die vrijwel in één ruk uitgelezen. Ik heb het boek alleen rond zes uur even weggelegd om een kant-en-klare maaltijdsalade in een schaal te kieperen en op te eten. Daarna vatte ik het lezen weer op. Het was bijna acht uur toen ik bladzijde 538 omsloeg – de laatste – en ik het boek tevreden, maar ook met spijt omdat het onverbiddelijk uit was, dichtklapte. Topdag. En toen was de avond nog maar net aangebroken.  

Michael Robotham.
Vrijwel in één ruk uitgelezen. Diepe buiging voor de auteur.

Mijn twee huisgenoten – poes Coos en kat Bliksem – hebben deze dag helaas weinig lol aan mij beleefd.  Ze mogen niet naar buiten, want anders vrees ik dat ze via de goot op het dak springen en ik ze nooit meer terugzie, en dus zaten ze aan de andere kant van het raam op de lage schoenenkast. Met grote ogen, vol onbegrip, staarden ze door het raam naar hun baas, die onafgebroken in één houding op een stoel met een boek in zijn handen zat. Binnen hun gezichtsveld, maar buiten hun bereik. 

Katten.
Zij binnen, ik buiten. Leg dat maar eens aan ze uit.

Eenmaal binnen – zodra de zon rechts achter een kerktoren duikt wordt het ineens erg fris – heb ik het helemaal met ze goedgemaakt. Knuffel- en ravotmomentje ingelast, brokjes en water bijgevuld, en toen waren ze weer tevreden. 

Tja, de coronacrisis houdt ons thuis en ik ben er uitstekend tegen bestand. Ik doe weinig dingen anders dan normaal en heb nergens last van. Maar misschien ben ik wel gewoon enorm saai. Dat kan natuurlijk ook. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *